اتوبوس بگذاريد:

بنده گاهى اوقات كه بر همان تنبلىِ مورد بحث و بر ضعف‏هاى مربوط به سن و پيرى فايق مى‏آيم، چند ‏قدمى از كوهستان‏هاى اطراف تهران مى‏روم بالا و مى‏بينم هيچ‏كس نيست! غصه مى‏خورم!
در ‏كوهستان، جاهايى هست كه ساختمان‏ها در زير پا پيداست؛ اين همه آدم در اتاق‏ها خوابيده‏اند كه در ‏بين آنها جوان هست، در بين آنها كسانى هستند كه ظاهر جسم‏شان اقلاً ده برابر ما توان و قدرت ‏دارد؛ اما از اين اتاق‏ها بيرون نمى‏آيند، ولى ما از اين گوشه‏ى شهر با سنِ نزديك به هفتاد سال، ‏مى‏رويم آن‏جا. دل انسان خيلى غصه‏دار مى‏شود كه چرا آنها در آن‏جا چهار قدم بالا نمى‏آيند و از اين ‏امكان استفاده نمى‏كنند.
شما امكانات و اتوبوس بگذاريد كه اگر كسى خواست از پايين شهر و از ‏راه‏هاى دور به اين ارتفاعات بيايد، بتواند. ارتفاعات بعضى از شهرها يك خرده با شهر فاصله دارد، ‏بنابراين، وسايلى فراهم كنيد كه اگر كسى خواست، بتواند بيايد - حالا اگر كسى همت نكرد و اراده ‏نكرد؛ آن، بحث ديگرى است - و تشويق بشوند؛ نگويند وسيله نداشتيم و نيامديم.‏